Bisikletle Doğa Gezisi

Geçenlerde annemin arkadaşları bir doğa yürüyüşü yapmaya karar vermişler. Biz de babamla beraber onlara katıldık. İnciraltı’nda çok büyük bir doğa parkı var. Ağaçlar, lagünler, kuşlar orada görülebilir. Ben bisiklete binmek istediğimden babamla beraber gezdik. Babam yürüdü ben bisiklete bindim. Doğada bisikletle gezmek çok güzel. Biraz yorucu ama olsun. Sırt çantamda yedek giyecekler, havlu ve su gibi şeyler vardı. Çantamı hep ben taşıdım. O kada uzun yol gittik ki çok yoruldum. Babam sonra haritadan bakıp 6 kilometre pedal çevirdiğimi söyledi. Gerçekten de yorgunluktan, eve gider gitmez hemen uyudum.

Bisikletim yeni… Düşmeyim diye arkasında yardımcı tekerlekler var. Zili de çok güzel; insanlar beni farketsin de hemen kaçsınlar diye bazen zil çalıyorum. Frenleri de kullanmayı öğrendim. Mesela yokuştan inerken mutlaka elim frende oluyor. Inciraltı’nda denizin üstünden geçen kocaman yüksek bir köprü vardı. Onun tepesine çıkmak için geriden hızlanmak gerekiyor. Aşağıya inerken de frene basmalıyız. Ben o köprüye kendi başıma çıkıp sonra inebiliyorum.

Biz gezerken koruluklarda kuşlar ötüşüyordu. Denizde ve lagünlerde de su kuşları vardı. Babamla onlara baktık. Sonra güneşin batışını izledik. Denizin üstünde minicik oldu ve gözden kayboldu. Sonra ay çıktı. Biz hava iyice kararana kadar gezmeye devam ettik. Karanlıkta bisiklet sürmek biraz tehlikeli. Babam sonra bana bir far alacağını söyledi.

Babam ben bisikletle gezerken cep telefonuyla benim videomu çekti. Siz de seyredip benim nasıl bisiklet sürdüğümü görebilirsiniz. Ben de güneş batarken bir fotoğraf çektim ona da bakabilirsiniz. Babam “ufuk cizgisi biraz eğri olmuş, böyle olursa denizin suları dökülür” dedi ama ben yine de çok sevdim. Denizin suları hiç dökülmez, galiba babam yanlış söylemiş.

İnciraltı’nda, doğa parkının içinde bir fok heykeli bulduk. Foklar hep denizde yaşarlar ama balık değildirler, memelidirler. Siz de sakın foklara “fok balığı” demeyin. Ben fok heykelinin üstüne çıktım, onun da fotoğrafını koyuyorum; bakarsınız.